~FAKE~SoCieTY ...because everything is nothing but lies.

เมื่อเย็นวันนี้มีงานเลี้ยงนายเลิศพาร์ค ครบรอบ 25 ปีครับ

Nai Lert Park เป็นโรงแรม (โคตร) หรู อยู่ที่ถนนวิทยุเหนือครับ เยื้องสถานฑูตสวิสไปนิด

เนื่องจากคุณพ่อผมซึ่งรู้จักกับเจ้าของ ได้รับเชิญให้ไปงาน
ติดอยู่ที่เชียงใหม่ มาร่วมงานไม่ได้
เลยส่งลูกชายสองคนคือผมกับพี่ชาย
ให้เป็นตัวแทนไปแทน

งานนี้อย่างแรกเลยคือ Panic
สำหรับโอตาคุ (+เกย์) อย่างผม
ที่วันๆเอาแต่หลั่นล้านั่งเล่นเน็ต
กับนั่งวาดรูป (ผู้ชาย) ไปวันๆ

มันไม่ใช่โลกของผมเลย

แต่ผมก็ต้องไปอยู่ดี  เพราะออกแนวโดนขอร้องแกมบังคับ
และยังได้กินอาหารฟรีอีกด้วย << อันนี้สำคัญ

อุตส่าห์เลิกงานกลับบ้านมาเร็วแล้ว
แต่ก็กลับมาในสภาพเสื้อ Shirt โทรมๆ
เน็คไทค์สีแซ๊บ (เขียวปั๊ด) สุดๆ
แล้วหนวดก็ยังรกรุงรังโคตรๆอีก
เลยต้องเสียเวลารีดเสื้อ เปิดกรุเลือกเน็คไทค์
แล้วก็โกนหนวดกันเป็นชั่วโมง

กว่าจะไปถึงงานก็สองทุ่มแล้ว (งานเริ่มทุ่มนึง)
แต่ก็ดี ไปทันเวลาเค้ายกแก้ว Toast ฉลองกันพอดี

งานแบบว่าหรูโคตร
คนมีแต่หน้าตาดีๆ แต่งตัวหรูๆ เดินกันให้ว่อน
(หน้าคุ้นๆ ที่เหมือนเคยจะเห็นในทีวี นิตยสารก็เต็มไปหมด)

อันนี้ห้อง Ballroom ชั้นใต้ดินที่เป็นเวทีจัดงานหลัก
แต่ถ่ายรูปตอนเค้าเก็บกวาดแล้ว เพราะตอนที่ยกแก้วชนกันนั้นแสงน้อย คนเยอะ

ไม่รู้จะทำตัวยังไงดี
ก็ได้แต่ทำหน้านิ่ง ยิ้มหล่อ เดินตามพี่ชายไปเรื่อยๆ

......ไม่รู้จักใครเลยซักคน orz

แต่ก็ดีไปอย่าง ที่ไม่มีใครรู้จัก
ตอนหยิบอาหาร / ไวน์ ที่มีบริกรเดินเสริฟเรื่อยๆ
ก็หยิบกินแบบไม่ต้องแอ๊บสุภาพมากนัก
ฉก กิน ยัด ตามประสาคนปกติทั่วไป
(กิริยาไม่งาม ควรได้รับการปรับปรุงโดยด่วน )
ปล่อยคนอื่นแอ๊บไฮโซหยิบเล็มไปทีละนิดไป

...กรูหิว

แต่อาหารก็แนวปาร์ตี้ไฮโซ
หยิบกินเป็นสิบยี่สิบชิ้นก็ไม่ถึงครึ่งท้องเลย ชิ้นเล็กโคตรๆ
เลยเปลี่ยนจากหยิบอาหารกิน ไปดื่มไวน์ให้คุ้มแทนดีกว่า
(ทำอย่างกะอยู่ร้านอาหารบูฟเฟต์ )
นานๆทีจะได้ดื่มไม่อั้นแบบนั้ซักที

เลยหยิบสูจิบัตรขึ้นมาดู
แล้วก็พบว่า
"โดม ปกรณ์ ลัม มาด้วย!!!"
....แต่มาเป็นดีเจ
(เอ๊ะ พี่แกหัดเป็นดีเจตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย)

เลยเดินไปเวทีชั้น Lobby

ก็พบกับ

เห็นแต่หัว
เข้าไปใกล้ๆดีกว่า

คนอะไรหล่อสาดดดดดดดดดดด
เท่ห์ด้วย

Mix เพลงได้มันส์ใช้ได้ดี
โดมก็เป็น DJ เก่งดีนะ Taste เพลง โอเคเลย
บรรยากาศในห้อง Lobby ตอนนั้นเหมือนอยู่ผับเลยจริงๆ

นอกจากพยายามแอ๊บโฮโซ
แล้วยังต้องพยายามแอ๊บ ไม่กิ๊สแตกด้วย
แต่ก็ยังแอบ...

....เดินเข้าไปถ่ายใกล้ๆ

/me นอนตายจมกองความหล่อ

(เสียดาย ถ่ายได้แค่กล้องมือถือ เลยไม่ค่อยชัด รู้งี้เอา Lumix f33 มาด้วยดีกว่า)

อ้อลืมบอกไปว่าคุณพี่ชายก็อยู่ข้างๆตลอด
แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร คุณน้องชายอยากไปไหนพี่แกก็ยอมเดินไปด้วย

เหมือนว่าพี่ผมจะชินกับสังคมไฮโซมากกว่าผมอยู่พอควรนะ
ซักพักเค้าก็ไปเจอคนที่รู้จักพ่อผมแล้วก็ไปคุยทักทาย
แล้วก็แนะนำคนนู้นคนนี้ให้รู้จัก ซึ่งผมก็จำชื่อไม่ได้หมดหรอก
(....แต่บางคนก็หน้าตาหล่อดีนะ ฮะๆ)

เพิ่งสังเกตุนะว่าเวลาผมมี Lกฮ ในเลือดแล้ว
พูดจาฉะฉานเป็นผู้เป็นคนกว่าตอนปกติธรรมดา
แบบว่าคุยเป็นภาษาคนรู้เรื่อง ฟังชัด
(ปกติแล้วชอบพูดอ้ำๆอึ้งๆ พูดไม่ชัด ฯลฯ)
หลั่นล้ากว่าปกติพอสมควร

ก็ดีเหมือนกัน พอเนียนๆเป็นคนปกติได้กับเค้าบ้าง
คงไม่มีใครดูออกว่าเป็นโอตาคุบ้าเมะ เพลง การ์ตูน เกมส์ แฝงกายมาหรอก

เสียดายที่พรุ่งนี้มีทำงานกันทั้งพี่น้อง
เลยต้องรีบกลับก่อน
ทั้งๆที่อยากดูโดมต่อแท้ๆ
แต่ก็ดีละ เพราถ้าผมดื่มมากกว่านี้อาจ "เรื้อน" ได้
อย่างที่เคยเป็นเวลาไปเที่ยวกับเพื่อนๆ
งวดนี้ไม่กี่แก้วเอง (แค่เกือบ 10) แถมเป็นไวน์เลยไม่มึนมาก

ตอนนี้กลับบ้านมาแล้ว ก็ซดน้ำเปล่าไปเยอะเหมือนกัน
แต่ก็เริ่มหายๆมึนละ

นั่งอัพ blog ตอนกรึ่มๆแบบนี้เขียนได้เยอะดีแฮะ
แต่ก็พิมพ์ผิดๆถูกๆ ได้กด Backspace เป็นว่อนเลยที้เดียว

เอ๊ะ ชักยาว
ขอตัวตัดจบไปนอนก่อนละครับ
เดี่ยวตื่นไปทำงานไม่ทัน ~เอิ๊กส์ ^w^